De droom van Jopie Cruijff

25 apr. 2012 10:00:00

Johan Cruijff heeft op zijn 65ste verjaardag misschien veel te willen, maar weinig meer te wensen. Zijn leven was bijna volmaakt. Maar als kind had zelfs Cruijff dromen.

Schrijver en historicus Jaap ter Haar, die in 1998 op 75-jarige leeftijd overleed, schreef in 1975 de geautoriseerde biografie ‘Boem, Johan en Danny Cruijff, hun levensverhaal’. In het hoofdstuk ‘Terug naar Betondorp’, de wijk waar Johan opgroeide, tekende hij een droom op uit de mond van de Maestro. Een droom van een iel mannetje uit Amsterdam Oost, toen ook wel Jopie genoemd, zo’n jaar of vijf, zes oud.

De wedstrijd is in volle gang. We staan 2-0 achter tegen een veel te sterk Brazilië, of Engeland. Het is een kwartier voor het eind. Opeens krijg ik de bal op eigen helft toegespeeld. Ik begin aan een solo naar het andere doel.

‘Hupsa…’ Een middenvelder met een handig tikje voorbij.

‘Tik-tak…’ Een hakje en een schijnbeweging. Weer twee man voorbij.

‘Hop…’ Het haast onmogelijke gebeurt. Ik wip de bal over de aanstormende spil – de man die een wereldreputatie heeft. Ik vlieg langs hem heen, vang de bal uit de lucht met mijn linkerbeen op en knal hem dan met de rechter onhoudbaar langs de keeper in het net. Zo gaaf. Zo vreselijk gaaf! Het hele stadion is overeind gekomen.

‘Cruijff…! Johan Cruijff…!’ schreeuwen ze op de tribunes door het dolle heen.

‘Hup, Johan, hup. Laat de leeuw niet in zijn hempie staan!’ Ik weet wat me te doen staat. Nog geen tien minuten later maak ik vrijwel een zelfde soort goal. Het publiek is bijna gek van vreugde. 2-2 tegen het veel sterkere Engeland. Wie had dat ooit verwacht?

We hebben nog drie minuten speeltijd. Ons eigen doel staat nu onder zware druk. Opeens rolt de bal uit een wirwar van spelers voor mijn voeten. En dan gebeurt wat iedereen voor totaal onmogelijk houdt. Terwijl er een doodse stilte valt, iedereen nauwelijks meer adem haalt, sprint ik vanuit ons eigen strafschopgebied naar het andere doel.

‘Tik, tik…tak…’ Ik passeer drie Engelse voorhoedespelers en laat hen achter mij.

‘Hup, hup…’ Zigzaggend loop ik door de middenlinie heen. De achterspelers komen op mij afgestormd en de Engelse keeper staat zenuwachtig heen en weer te dansen in zijn doel.

‘Naar links,’ denk ik. ‘Nee. Naar rechts…!’ Ik flits opnieuw langs twee, drie Britten heen. Half struikelend en buiten adem schiet ik de bal loepzuiver, vanuit een vrijwel kansloze hoek in het doel.

‘Cruijff… Cruijff…!’

Terwijl ze de tribunes ongeveer afbreken, fluit de scheidstrechter voor het einde.

‘Gewonnen van Engeland!’

‘Onvoorstelbaar!’

“Een oorverdovend geloei dreunt door het Olympisch Stadion heen”, gaat het boek verder. “De enige die dat niet hoort, is de kleine Jopie Cruijff. Amper zes jaar oud, is hij tevreden glimlachend in slaap gevallen.”